Van Boekel

Zo gebroken als ik vandaag zelf ben zijn ook de beats die ik dezer dagen beluister. Geruime tijd heb ik het genre van de schokkerige breaks veronachtzaamd, moe geworden van het almaar eender klinkende geluid van pretentieus ritmisch geneuzel en zanglijntjesdogmatiek. De laatste dagen ben ik echter in de ban van een tweetal platen die een positieve uitzondering vormen op mijn aanklacht en beantwoorden aan mijn schreeuw om creativiteit:

Marc de Clive-Lowe - Tide’s arising (Sony Japan, 2005)
Van de twee onderhavige platen is Marc de Clive-Lowe ruimschoots favoriet. “Tide’s arising” is een prachtige plaat met een variatie van opzwepend dansvloergeweld en warme soultracks. Op de 14 tracks is voor vocalisten afwisselend een plek in de marge van het ritmisch geweld of prominent op de voorgrond bedacht, een enkele track is puur instrumentaal. De productie is diep, warm, gevarieerd en bovenal rocksolid, er is waarlijk geen speld tussen te krijgen. Wat mij betreft één van dé platen van 2005.

Jeremy Ellis - Lotus blooms (Ubiquity, 2005)
Ook Jeremy Ellis laat zien nogal wat in zijn mars te hebben en bedient zich naast het meer ‘traditionele’ broken beats-geluid house-, funk- en zelfs latin-invloeden. De producties zijn bij tijd en wijle bijzonder verrassend en doen in hun programmering soms wat denken aan de onnavolgbare variaties à la Moodyman. Het verschil is echter dat Ellis in een enkel geval te veel wil en vervalt in overgeproduceerd hakkelwerk. Ook het toetsenspel op ‘Cortano a Elena’ is wel erg vierkant voor iets dat als ‘zuidelijke bezieling’ is bedoeld. Jeremy Ellis maakt zijn pretenties daarmee niet waar en zou zich meer bij zijn leest moeten houden, namelijk beats programmeren, óf voor de uitwerking van de overigens prima ideeën de eer aan anderen moeten laten. Bij tijd en wijle pakken de tracks echter ook wel goed uit, en komen de originaliteit van productie en idee beter tot hun recht. “Lotus blooms” is daardoor wat mij betreft nog steeds een welkome aanvulling op het broken beats-genre en verdient een mooie zeuven.

Zoals het een brave burger betaamt occupeert Sjef zich des zondags met het wassen van auto’s. Omdat ik nog hevig moet bijkomen van jongstleden vrijdag doe ik dit vandaag in de passieve modus. Het is daarmee niet de sociale aangelegenheid waar ik als burgelijke brabander mee groot ben geworden, maar zeker niet minder prettig. In ieder geval ben ik blij dat mijn ongeschoren Boekelse buurvrouwen zich van wat minder uitbundige carwashmethoden bedienden dan deze dames. En dat nog wel op commando: swing, rub, jump & wash! Kan iemand mij vertellen hoe ik deze leeghoofdige snoepjes in godesnaam m’n wieldoppen kan laten pimpen?

Afgelopen vrijdag heb ik wederom een traumaatje verwerkt. Waar traditioneel danslessen bij mij angstige herinneringen oproepen aan veel te grote draakachtige dames zonder gevoel voor ritme en hygiëne, is het de muziek en het gezelschap dat mij afgelopen vrijdag heeft geholpen mijn weerstand te doorbreken en een vliegende start te maken met de voorbereidingen op de ‘Battle on Brussels’.

The Slaughterer returns!
De gebroken ritmes in de BUMB aan t Weena, een intieme club in wat eens een metrostop was van de Rotterdamse ondergrondse, waren van prima kwaliteit. Het overmatige alcoholgebruik (zie foto’s) en een welwillende danspartner deden de rest. Ik kan overigens maar moeilijk wennen aan het afstandelijke publiek aldaar, maar dat heeft me niet weerhouden mijn eigen bourgondische stempel op de avond te drukken. Een fotoverslagje: foto 1 - foto 2 - foto 3. M’n naam is Koos, StudentiKoos.

Sinds het zien van Mulholland Drive en Lost Highway slaat bij ondergetekende de Lynch-koorts ongenadig hard toe bij het eerste de beste gerucht over aanstaand nieuw filmmateriaal. Dit verschijnsel staat onder liefhebbers van zijn werk (Lynchianen? Lynchinesen?) ook wel bekend als ‘vage vogelgriep’. Want die David Lynch, dat is me d’r eentje. Onnavolgbaar boeidend onlogisch.

Nadat mij ter ore kwam dat Hij vandaag in den lande een lezing zou geven ben ik als een bezetene op het i-net gaan zoeken. Tot mijn spijt behoor ik qua vaardigheid nog niet bepaald tot de Googelite en heb ik het hoe, wat en waar van de mij ter oren gekomen textvlaag niet kunnen achterhalen. Da’s tamelijk spijtig, maarr wél kwam ik te lezen over een nieuwe film van zijn hand. OEI, temperature’s rising, het zweet breekt me spontaan weer uit. Waar het al niet goed voor is, zo’n doekje voor het bloeden! –> Screenshots ‘Inland Empire’.

Sjef wil binnenkort gaarne swingen gaan in Bruxelles. Omdat ondergetekende zich daar niet zonder een paar puike nieuwe moves durft te vertonen zal hij heden avond op oefenstage gaan met hooggeachte soulverwant en dito diva Dee om de dancingskillz aan te scherpen. Kei gezellig. Rapport volgt uiteraard. Overigens is de uitdaging aanzienlijk, gezien de muziek van hedenavond: broken beats (en botten?).

Wat? Jazzsole- Waar? BUMB (Bar Underground Music Bunker), Rotterdam

Een stem rauwer dan schuurpapier, uitstraling en motoriek van een houthakker on acid en in zijn eentje meer beleving in z’n donder dan een stadion vol gillende beatles-fans. Heilige maagd (die ik nog ontmoeten moet), de man heeft gister diep door mijn ziel gesneden! Held der helden, Otis Redding is mijn man!

Verder nog wat kernwoorden wat ooit een smeuïge en complete review van afdeling 4 van de Historie van de Soul zal worden….

Memphis, Stax, Booker T. & the MG’s, Otis Redding, Jerry Wexler, Atlantic, Wilson Picket, Sam & Dave, David Porter / Isaac Hayes, Percy Sledge, Muscle Shoals, Aretha Franklin, Martin Luther King

Of is een writerscontest een leuk idee?

De ochtendlijke treinreis is in de regel niet het meest inspirerende aspect in het forensenleven. Met genoegen kan ik jullie echter melden dat heden ochtend hier radicaal verandering in kwam door de muzikale bijdrage van de Finse jazz- trompettist Jukka Eskola. In tijden ben ik de werkdag niet zo geïnspireerd begonnen! De term “knäckerbrödjazz” zal vanaf hedenochtend met een fikse dosis liefde en respect in de mond worden genomen. Zonder daarbij flauwe grapjes te maken over kaas of hagelslag, me dunkt.

Het spijt me voor broeder Lloyd, maar ben toch bang dat dít de jazzplaat van het jaar 2005 is. Voor de nietsvermoedende toehoorder zal het misschien even slikken zijn dat deze telg van het vermaarde Nuspirit Helsinki wat van het electronische pad afraakt. Echter, dat Escola de ‘clubfeel’ toch deels overeind houdt maakt zijn album wat mij betreft toch net een stukkie lekkerder dan “Chasin’ the jazz gone by” van het Five Corners Quintet (Lloyd’s keuze). Overigens ook een bloedmooie plaat, waar de bijzonderheid meer zit in de compositie en klankkeuze. Met recht een fijne zondagmiddagplaat

De 8 tracks (excl. intro) van Eskola’s debuutalbum lopen nogal uiteen wat betreft stijl, van latin via clubby dancegrooves naar een enkele verkenning van de begin 70’s jazzfunk in de stijl van Eddie Henderson en Roy Ayers. MAAR, alle tracks hebben echter een zekere ‘cool vibe’ gemeen die er bij mij in gaat als zoete koek.

Enkele highlights:
Track 2: “1974″ - uptempo latingroove met boterzachte horns -
Track 6: “Timber up” - who the #*&^$ is Roy Ayers? -
Track 9: “Last breath”- who the #*&^$ is Marc Moulin? -

Dinsdagavond:

Het uur van de wolf - De historie van de soul
Nederland 3, 20.25 uur

In Het Uur van de Wolf van de NPS de vierde aflevering van ‘Soul!’, over de geschiedenis van zwarte, populaire muziek. In dit deel veel aandacht voor de muziek uit het zuiden van Amerika met Otis Redding en Aretha Franklin. Met bijdragen van o.a. Wilson Pickett, Percy Sledge en Sam Moore (Sam & Dave).

Heden weekend stond tot op heden in het teken van de technologie. M’n bloedjenieuwe Ezav Xen mp3-speler zorgde gisteren allereerst voor feestelijke taferelen tijdens mijn dagelijkse blokje om. Het bedachtzame brevieren verwerd tot dancing in the street. Met hartelijke dank aan Jamie Lidell overigens!

Eenmaal thuis van mijn nachtelijke wandeling zorgde techno-pionier Carl Craig voor een nieuwe climax. Zijn in 2005 verschenen “The album formerly known as…” is een echte must-have voor iedere techno-curious, een categrorie waar ook ondergetekende toe gerekend kan worden. Wat was er verder dan zo technologisch aan dit weekend zul je je afvragen? Het is die openingstrack…. Need i say more?

Zoals een enkeling weet gaat Sjef eens per week uit praten bij Helène in Berg en Dal. Helène heeft daarvoor doorgeleerd, en Sjef kan bij Helène z’n ei kwijt. Weinigen kunnen zeggen dat ze eens per week de zolder opruimen, maar Sjef dus wel. Vandaag was het ook weer zover.

Waar ik vroeger nogal ‘ns in een donkere mood kon blijven na een bezoekje in Berg en Dal zet ik tegenwoordig steeds makkelijker de knop om. Het lijkt erop dat ik zowaar heb leren ‘aarden’ of iets dat erop lijkt. Yoga-fanaten onder u zullen exact weten waar ik het over heb. Het heeft te maken met het doorbreken van negatieve denkpatronen middels lichamelijk ontspanning en het hervinden van contact met aarde en omgeving. Sinds vandaag heb ik hiervoor een nieuwe term: innerlijke steunzolen.

Innerlijke steunzolen?! Het bleek dat ik bij een oefening in een eerdere sessie had gerefereerd aan een commercial waarbij midden in New York een kerel zijn steunzolen staat aan te prijzen. Zonder zolen duwt hij iederen om, mét zolen stonden zijn cliënten muurvast (het was niet deze van Tell Sell, wie kent wèl ‘t juiste adres?).

De oefening kwam er in het kort op neer dat ze middels een stevige por in de rug testte hoe stevig ik letterlijk in mijn schoenen stond bij variaties in ademhaling en houding. Allereerst moest ik mij sterk maken, schouders recht, borst vooruit, kin omhoog. Een bescheiden zetje was genoeg om me volledig uit evenwicht te brengen. Vervolgens moest ik mij ontspannen, incluis de schouders, rustig ademen vanuit de buik en mijn aandacht verleggen van mijn hoofd naar mijn buik en voeten. En wat bleek: ik stond als een huis, er was nauwelijks beweging in te krijgen. Ik moest daarom hard lachen toen vanmorgen madame Helène mijn progressie samenvatte met de term innerlijke steunzolen.

Ik heb nu besloten mijn beschimpingen jegens feng shui, zen en yoga-geteisem maar voor mij te houden. Het lijkt zowaar écht ergens over te gaan. Maar voor je de Gouden Gids erop naslaat adviseer ik wel eerst nog even een prijsvergelijking tussen een meditatiecursus en een setje steunzolen.

Dinsdagavond is traditioneel docu-avond in huize Van Boekel. Ook vanavond is de gloeibuis afgestemd op “Het Uur van de Wolf” op ned. 3. Vandaag aflevering drie van de 6-delige serie over de historie van de soul, met vanavond als centrale figuur Berry Gordy, oprichter van ons aller Motown.

Vorige keren leerde ik al over het bestaan van chitlin-circuits van aftanse podia in boereschuren, dat Ray Charles de originator is van het vrouwelijk achtergrondkoortje, dat ook blinden heroïne kunnen spuiten en dat religieus zwart amerika aanvankelijk niets moest hebben van de race-music (wat later Soul zou gaan heten). De kracht van de voorgaande twee afleveringen lag wat mij betreft mede in de koppeling met de maatschappelijke achtergrond van de VS in de jaren 40, 50 en 60.

Ook vanavond een prachtige aflevering. Ik wist vóór vanavond niet van de wedijver tussen de lables Motown en Chess, Detroit en Chicago en van the Supremes met Etta James (”damn that bitch can sing” aldus Chess senior). Dat Motown aanvankelijk meer stond voor de zoete soul en Chess voor de rauwe Chicago-blues, maar ook dat het streven naar de gunsten van blank amerika de twee lables steeds dichter bij elkaar bracht. Leuk weetje ook dat de gebroeders Chess poolse immigranten waren. Met de eerdere aflevering valt de parallel op met het revolutionaire Atlantic Records, dat ooit werd opgericht door de turkse gebroeders Ertegun.

En toen was daar plots Fontella Bass. Een nietig hoopje mens achter een imposante vleugel. “Och gutte” dacht ik nog. “Jij kan me wat” moet Bass gedacht hebben en zette met haar bevlekte handjes zelfverzekerd de akkoorden in van “Rescue me”. Hotdamn wat een stem nog steeds. Sindsdien denk ik nog maar aan een ding, nagloeien in bed van de dosis soul-vitaminen die ik op dat moment beleefde. Maar uiteraard niet vóórdat ik deze sensatie met mijn imaginair publiek heb gedeeld. Dus bij deze…

Ver op de achtergrond voerde de docu nog naar de late jaren ‘60, als door de maatschappelijke onlusten en het groeiende zelfbewustzijn van zwart amerika Gordy werd gedwongen om in plaats van zijn plots hopeloos ouderwets geworden mierzoete Motowngeluid de stem van zwart amerika te laten klinken, vertolkt door the Impressions met leadzanger Curtis Mayfield en later ook door Dianna & the Supremes met hun “Love Child”. Erg leuk allemaal, maar mijn momentum had ik reeds beleefd. Met dank aan miss Bass.

Nieuwgierigen mogen hopen op Uitzendinggemist.nl . Wellicht dat daar morgen de herhaling van vanavond nog is terug te zien. Vitaminen zijn gezond namenlijk.

Jaja waarde vrijgezellen, de maandagavond stond in het teken van een vingeroefening. Het betrof een hernieuwde kennismaking met Adobe Photoshop 7. Ik heb gepoogd met het nodige google- en plakwerk de kop van m’n blog wat smoel te geven. Daar ik t internet doorgaans afschuim als Sjef van Boekel, lag het voor de hand de banner een mooie synthese te laten zijn van de twee kernbegrippen:

- Sjef van Oekel: wijlen surrealistisch beroepszot
- Boekel: plaats waar ondergetekende van wolk knaap en man werd (boekel online!)

Helaas is het slechts ten dele gelukt om dit bannerwise zichtbaar te maken. Dus wees gerust; de eieren illustreren niet meer dan een ideeënarmoede die zich gister van mij meester maakte. Boekel staat immers eerder voor de riek, varkenskop en koeie(n?)vijg. Suggesties zijn uiteraard van harte welkom. En vrolijk pasen alvast…

In mijn nieuwboren nieuwsgierigheid naar vorm- en zingeving stuitte ik, ingegeven door een tip in het NRC-handelsblad, op Banksy. Een graffity-artiest die wat mij betreft de streetart naar een next level brengt. Met zijn mix van politiek engagement, rebellie, subtiele humor, practisch vernuft en treffend minimalisme weet hij in het alledaagse straatbeeld de tijd stil te zetten en de omgevings- bewusteling voor even van de leg te brengen. Het establishment smult ervan, zelfs wanneer Banks in vooraanstaande musea in het geniep kunstwerken vervangt door zijn eigen “cuttings”. Ondanks alle aandacht en succes heeft de goede man vooralsnog de verleiding van de hypotheek kunnen weerstaan en blijft hij ons nog even verrassen. Een killer!

Ga hier op audiëntie.

Krabbeltje van vandaag, geinspireerd op t Budd Pluggs project van m’n maat Fonz. Live vanuit de Brown Star Lounge:

Zie hier (een uitsnede van) de William P. Gottlieb foto die me inspireerde. En JA die broeder met die fijne stropdas is inderdaad Charlie Parker. Kan Budd zich beter publiek wensen?