Zondagavond op BBC World: de tweede aflevering van de driedelige documentairereeks Hollywood Inc. Philip Day neemt de kijker mee voor een blik van binnenuit in de Amerikaanse filmindustrie. Over een dynamische en risicovolle industrie, over zeldzame blockbusters en talrijke flops, over de macht van de grote getallen, de gebrekkige diepgang en exorbitante acteursleges.
Hollywood Inc, BBC World, zo 19 en 26 februari, 19.10 - 20.45 uur
Een druilerige zondagmiddag, mooi moment voor een stukkie krabbelwerk. Dit maal in wat abstractere vorm dan het kazige realisme dat mijn oeuvre tot nu toe allebei heeft gekenmerkt. Deze ruwe schets behoeft nog enige finetunig, maar ik herken zowaar mijzelf. Wie weet wordt het ooit nog wat met me…
[klik voor vergroting –>]
Ieder mens heeft zijn voorbeelden nodig; maar enkelen verworden zelf tot icoon. Het zijn de vrije geesten, de Diego Maradonna’s, de Michael Jacksons, de J-Dilla’s, de Kamagurka’s die met de allergrootste eigenheid zoveel kracht en schoonheid toevoegen dat ze een genre naar een hoger plan, of zelfs een ander plan brengen. Sozy One Gonzalez is misschien ook wel zo iemand. De man heeft zich na het produceren van plaatjes (de Puta Madre - Une balle dans la tête) volledig toegelegd op de grafitty, en geheel niet onverdienstelijk zo u ziet. Als je het mij vraagt een eigentijdse Picasso, eigenzinnig en herkenbaar uit duizenden. M’n handen jeuken d’r van… (bron: =Lloyd=, thanx dude)
Cartoons? De rechtsstaat op de proef gesteld
Natuurlijk moet het in de vrije pers mogelijk zijn om kritische satire af te beelden. Deze vrijheid hoort bij een open samen leving. Hoewel zij niet is bedoeld als een recht om te kwetsen, wordt het door de rechterlijke macht eigenlijk wel zo uitgelegd; Pogingen van gekwetste groepen om hun gelijk bij de rechter te halen zijn op niets uitgelopen. Ook christenen en joden hebben moeten leren leven met de soms akelig spitse punt van het crayon.
Paul Scheffer, buitengewoon hoogleraar grootstedelijke problematiek aan de UVA, betoogt daarom in een bijdrage in het NRC Handelsblad van 4 februari dat in een open samenleving moet worden uitgelegd dat de vrijheid van meningsuiting een verworvenheid is die onlosmakelijk samenhangt met andere vrijheden (waaronder vrijheid van godsdienst). Alvorens tot die discussie te komen verwerpt Scheffer de mogelijkheid van inperking van de vrijheid van meningsuiting om twee redenen: 1) na een dergelijke ingrijpen is de stap naar verdergaande censuur een kleine en 2) het oproepen tot het ontzien van kwetsbare groepen in de samenleving is een vorm van ongelijke behandeling die eerder bijdraagt dan afbreuk doet aan marginalisatie.
[klik voor vergroting]
En dát is wat in ons land wel beter zou kunnen: minderheidsgroepen behandelen zoals iedere Nederlander. Moslims zitten in het verdomhoekje; Het heeft er soms de schijn van dat de wet selectief dient te worden uitgelegd zodra de islam in het geding is, mevrouw Verdonk weigert aan te nemen dat er sprake is van discriminatie op de werkvloer en islamitische scholen worden in de gaten gehouden omdat zij broeinesten van terrorisme zouden zijn. Het is daarom heel begrijpelijk dat binnen deze groep Nederlanders sommigen niet zonder meer aan willen nemen dat zij de vrijheid van meningsuiting moeten respecteren.
Binnen onze vrijheid van meningsuiting zijn er meer manieren om maatschappelijke kwesties aan de orde te stellen. Dit kan door subtiele satire of door grove confrontatie. Iemand die zich beroept op zijn beschaving zou zich mijns inziens niet door de heftige reactie van veel moslims moeten laten uitlokken om nog wat extra olie op het vuur te gooien. Een voorbeeld van hoe het wel kan heb ik uit het NRC Handelsblad geplukt (zie hierboven).
.jpg)
De meest vernieuwende muzikant van het afgelopen decennium… J-Dilla… hij is niet meer.
Wat rest is de mythe.
Rust in vrede.
Waar eerder herr =Lloyd= me al inspireerde om met dit weblogje te starten, is wederom de koning van de Poepeklets de me voor is gegaan in het aanslingeren van een Myspace-siteje. Ik lijk vermiljaar wel n groupie! Maar het is leuk: een enorm netwerk waar ook enorm veel muzikanten, waaronder ook zeer gerenommeerde, een paginaatje hebben.
… maar liet zich niet verscheuren door het ongeluk. Zo vertelde vanavond “het Uur van de Wolf” op ned.3.
“How can I love somebody else
If I can’t love myself enough to know
When it’s time,
Time to let go”
Mary J Blige brak uit haar ellende en rechtte haar rug met het prachtige album “My life”. De boodschap die rechtstreeks uit het lederen hart van Blige scheurt luidt: “Be happy”. Voor de één een vanzelfsprekendheid, voor de ander een kreet leger dan de zevende infanteriedivisie neerlands koninklijke landmacht (zie hierboven). Go figure that! Curt Cobain was inderdaad een sissy. Wederom een prachtig verhaal in deze laatste aflevering in de historie van de Soul. Dit maal met voor ondergetekende de nodige autobiografische betekenis. Waar is die zakdoek?
Een half uurtje richtingloos surfen brengt de mens soms op leuke dingen. Vanavond heeft tukker Finkers in ieder geval mijn avond een aangename impuls van vrolijkheid gegeven. Klik hier voor een schat aan cabarat-materiaal: Finkers, Vliegende Panters, Javier Guzman, Najib Ahmali en vele anderen. Did you have your laugh today?
Tapdance: John Arnold - Style & Pattern (Ubiquity, 2005)
Ik ben helemaal om. De broken beats-scene blijkt nu toch echt minder vastgeroest dan ik eerder vermoedde. Waar de vorige keer Marc de Clive Lowe en Jeremy Ellis mijn ongelijk reeds hadden bewezen ben ik via Ubiquity Records nu uitgekomen bij het volgende fenomeen : John Arnold. Na zijn eerste langspeler ‘Neighbourhood Science’ ligt hier nu ‘Style & Pattern’.
‘Style & Pattern’ geeft vooral een bijzonder vergelijk met ‘Lotus Blooms’ van Jeremy Ellis. Arnold legt het qua afwisseling en kleurrijkheid af tegen Ellis, maar waar Ellis nog wel eens een steekje liet vallen weet Arnold in zijn tracks vaak indrukwekkende grooves op te bouwen … en vast te houden. Ook zijn de keys en synths op ‘Style & Pattern’ in tegenstelling tot ‘Lotus Blooms’ eigenlijk consequent dik in orde. Het merendeel van de twaalf tracks komen rechtstreeks uit de sampler; alleen een tweetal accoustische tracks zorgt voor de echte afwisseling die op de plaat van Ellis zo alomtegenwoordig is.
Enig diepteonderzoek heeft me inmiddels geleerd dat Arnold dikke maten is met Ellis. Beide heren hebben geregeld samen opgetreden, en blijken daarbij dezelfde bijzondere technieken te gebruiken. “Masters of the MPC”, naar het schijnt. Ofwel, de heren hebben het live-drummen op electronica tot kunst verheven. “Tapdance” was hetgeen ik subiet aan moest denken toen ik dit las. Dit zal vast garant staan voor levendige live-optredens, maar zorgt tevens voor een groot minpunt: behalve in de remixes van Mr. Scruff en Henrick Schwarz en de twee accoustische tracks klinken de drums en samples op ‘Style & Pattern’ soms wel erg low-fi en onverzorgd afgemixt. Dat is bijzonder jammer, omdat het de aandacht afleidt van de soms toch bijzonder sterke producties op deze plaat. Een ruime zeuven.
Gisterenavond was ik uit pannenkoeken happen met m’n ouweheer. Locatie: de Oude Herberg te Oosterbeek (of all places). En ja, een pannenkoekenhuis op zaterdagavond… Ik had het kunnen weten. De hele Veluwe leek wel uitgelopen om zich te laven (voor zover halal bevonden door onze lieve heer) aan de platgestampte synthese van ei, melk en meel. En zeg nou eerlijk: wat gaat er boven een evenwichtige fusie van appelschijf, rozijn, karnemelk en appelstroop? Niets toch? Nou dan. Amen.
Ook het Oranje Koffiehuis is om. De Jamie Lidell-cd die ik er vanavond dropte werd met veel instemming ontvangen. Zelfs de meest doorgewinterde Metellica- en Tiesto-fans veerden op om met veel hilariteit te vernemen dat neerlands meest populaire discounter (Lidell aus Deutschland) nu ook sympathieke soulmuziek produceert. Overigens een leuke spot. Dinsdags (sorry G) en zondags jazz-jamsessies en het frequenterende volk is goe. Oh en de Westmalle Tripletjes zijn net zo stevig als elders zeg ik u… *hips*
Easssstside: Wiggas in da hood
Sorry dude, maar ik kan het effe niet laten…. Ik stuitte op Volkomenkut.com op het evenbeeld van m’n regerende hombre Caz (zie foto).
Voor meer bandanapasserijpret: klik hier.
Vooral die roze hiphopgear is een killer! Maareh, bent u er nu nog down mee als ondergetekende vrijdag nog een bakkie pleur bij u komt doen?
De zevenarmige koperspeler is vandaag dertig geworden. Gratuliere gosert, nog vele lichtjaren. En mijn wijwater zegt dat de zodiac´s u welwillend gestemd zullen zijn dit jaar; Budd zal geplugged worden, de Brown Star Lounge zal rocken als nooit tevoren, zowaar Sjef mijn naam is! Ehh, althans… In deze buitenwerkelijke dimensie van het bloggen, daar waar wordt getart met alle natuurwetten, en de vergankelijkheid z´n eeuwige ongelijk probeert te krijgen. Three cheers for Fonzilla!
Eindelijk, ik ben d’r, kheb pa z’n scanner! Een krabbel van enige tijd terug.
The originator of Be-Bop. Who that be?
‘t Is even geleden dat ik mijn exhibistionisme op u botvierde.
Even niet zo’n zin, afgemat als ik was van een wild nachtje Rotterdam jongstleden vrijdag. Op zulke momenten is het altijd aangenaam om in goed gezelschap weer op krachten te komen. In chronologische volgorde waren een prettig gesprek bij madame Hélène, een straffe bak pleur bij de monsigneur en het snuiven van frisse stoflucht bij waaghalzen Paul & Peer mijn medicijn. De laatsten waren daarbij bijzonder hulpvaardig door hun geestverruimend plastik te willen ruilen tegen een paar rotcenten:
Carl Craig - Home entertainment / Sparkle (12″)
Mahavishnu Orchestra - Inner worlds (LP)
Bon weekend!
