Van Boekel

Koninginnemarkt in Arnhem, kratgraven dus… De opbrengst:

Promo-maxi’s (à €1,50):
- Slum Village, Climax
- Marc Moulin, Into the dark
- Salsoul megamix (lol!) + diversen
- Herbie Hancock, The Essence ft. Chaka Khan
- Promo met Jackson & his Computerband, Dirt en Supercollider (’Darn’)
- Mic Geronimo - Nothin move but the money (frisbeemateriaal)

Elpees (à €2,-):
- Gino Vannelli, The Gist of The Gemini
- Eddie Murphy, Comedian

Singletjes (à €0,50):
- Joe Bataan, Sadie
- Sugarhill Gang, Rappers delight
- Brass Construction, Movin
- Aretha Franklin, Spanish harlem
- Stan Getz / Joao Gilberto
- Bell Biv Devoe, Poison
- The New Orleans Syncopators, Jazz me blues

Meeste gekocht op de gok, maar ‘t valt tot op heden niet tegen…

Eerder deelde ik met u de videoclip van Gainsbourgs ‘Bonny & Clyde’ in de veronderstelling dat dit toch wel moest teruggaan rond het begin van videocliphistorie. Hoe ver terug die historie precies gaat weet ik niet, maar de volgende video is ten minst een jaar of 20 ouder en gaat terug tot rond WO-II. Hij is verdraaid grappig, en zij is cute, wat ik u brom. Check it out:

Niet zo spraakzaam vandaag, edoch wel een klein krabbeltje…

Vandaag onder minder prettige omstandigheden mijn familie van vaders kant bijeen gezien. Niettemin was het aangenaam om met elkaar te delen wat je als familie met elkaar zoal deelt.

Voor de hand liggend onderwerp is dan natuurlijk de aanstichter van het alles. Mijn opa, ook wel ‘Sterke Toon’ of de ‘Bereboer’ ken ik van de overlevering vooral als :

- varkensboer
- sterkste man van de Haarlemmermeer
- schaatskampioen van de Haarlemmermeer
- verwekker van 12 kinderen
- en stronteigenwijs

En nu u weer. Vooral voor het voorlaatste ben ik ‘m overigens dankbaar, want het gaat in oktober van dit jaar tot een reunie leiden van alle 27 directe neven en nichten. Klinkt misschien als een poolse landdag, maar het wordt nog stevig aanpoten om alle namen op de bewuste dag paraat te hebben en houden. Een mooi vooruitzicht, wat ik u brom!

Ik ben het zat u slechts vage webcamweergaves van mijn kliederwerkjes te kunnen tonen. In alle bescheidenheid vind ik toch dat ze beter verdienen dan dat. Daarom: Wie heeft er een digitale camera van enige kwaliteit die gemist kan worden en hij / zij voor een zacht prijsje van de hand zou willen doen? Ik hoor graag van u. Dank.

Sjef zou op tweede paasdag voor Jazzpodium.nl het Nijmeegse jazzfestival East of Eastern verslaan. Ik was uiteraard wel ter plaatse, compleet met aangenaam gezelschap, maar door een gebrek aan kwalitatief fotomateriaal is er nooit een verslag geplaatst. Geen ramp, want het weblog wacht zoals altijd geduldig.

Het festival had net als de vorige twee edities plaats in Nijmegen Oost, verspreid over een 14-tal locaties door de hele wijk. Een kroegdichtheid natuurlijk waar eenieder met enige bourgondische aanleg likkebaarbend kennis van zal nemen, maar tegelijkertijd ook een omstandigheid die noopte tot het maken van keuzes. In chronologische volgorde zag ik daar de volgende concerten:

- Gospeldienst met Gaynel Hodge (USA) & band & gospelsingers
- Bo’s Art Trio en Simon Vinkenoog
- Onno Witte’s Wildcard
- Michiel Braam’s Wurli Trio
- The Auratones

Hoogtepunt van de dag was wat mij betreft het optreden van Onno Witte’s Wildcard. De dikke damp walmde van de vuige jazzrock van de zeskoppige formatie van slagwerker Witte. In de intieme ambiance van het afgeladen café de Kroon werd de liefhebber rijkelijk bediend. Het waren vooral Witte zelf en toetsenist Stormvogel (Rhodes & analoge synths) die excelleerden in virtuositeit en beleving. Indrukwekkend. De CD is inmiddels in bestelling.

Foto’s: 1, 2 (toch nog, met dan aan miss Dee Ferguson)

Waarom voel ik me heden ochtend zo licht in het hoofd? Oh ja, verhip, gisteren tot half vijf des nachts zitten spelen: Fun Bubbles 2.

Daniëlla je wordt bedankt

Zoh, schilderij nr.2 is af, en ik ben d’r bijzonder content mee. Ditmaal, u leest het goed, mét geursensatie. Een 3D geschildert chocotablet met heuse Blooker cacaovlekken. Snel plastificeren dus, alvorens Fikkie van de buren z’n tanden d’rin zet.

Iemand enig idee hoe dat te doen, schilderijen plastificeren?

De verwoesting van Rotterdams binnenstad ontstond door Duitse bommen, natuurlijk, maar ook door de enorme brand daarna en door het besluit alles wat beschadigd was radicaal te slopen. Herstel was in 1940 geen optie…

VPRO’s Andere Tijden bericht over de grootste puinhoop uit onze geschiedenis. Een documentaire over de stad vóór en na de oorlog, over het bombardement en de nasleep ervan, over tijdgeest, keuzes en mensen die het gezicht van Rotterdam tot op heden bepalen.

Andere tijden, VPRO Nederland 3, Zondag 23 april, 20.30 uur

Mijn eerste kliederwerk op canvas (30*40 cm.), met excuses voor de kwaliteit van de foto:

*Klik*

Zo-even wedergekeerd van een stevige wandeling. Een functionele wandeling wel te verstaan, met inkopen bij de Action als ultiem doel. Deze wat lastig te rubriceren winkelketen kent als grote plus de belachelijk lage prijzen voor borrelnoten, waxinelampies en zowaar schilderwaar (!). Dit laatste was het mij om te doen. Al enige tijd broedde ik op de idee om mijn naar eigen beleving plezante krabbelwerk om te gaan zetten in geklieder. Na een finale duw in de rug heden middag van dr. Lloyd laadde ik daarom bij de Action in mijn mand:

- canvassen van 30*30 en 30*40 cm.
- een schildersezel(tje) à €1,59

Voor overig kliederwaar (carbonpapier, kwasten, pencelen, tubes rood, zwart, wit, geel en blauw en een viertal ‘permanent markers’) bleek ik prima terecht te kunnen bij de V&D, alwaar een piepjonge kassajuffrouw me op het hart drukte dat het schilderen haar geholpen had haar verbroken relatie te verwerken. Ik kan dus aan de slag, me dunkt! Maar waar zijn die vermaledijde houtjes bij het canvas toch voor?

Sjef luistert nogal eens naar oudere jazz, soul, punk, afrobeat, fusion, disco, house en funk-platen. Ik bedacht zo-even dat het aardig zou zijn om, alvorens zelf uit te wijden over mijn nieuwste ontdekking of herontdekking, uw kennis van het subject te toetsen aan de hand van de platenhoes. Enerzijds omdat ik van mening ben dat in tijden van digitalisering de machtige kunst van hoezenontwerp wat extra aandacht kan gebruiken, anderzijds omdat ik hiermee mogelijk voorkom dat ik bij het eventuele recenseren voor u oude koeien uit de sloot haal.

Het werkt als volgt: Ik plaats hiernaast een afbeelding. Als u de platenhoes herkent kunt u het antwoord achterlaten in de commentaar-sectie. Voel u vooral vrij om bij herkenning ook wat prijs te geven van uw beleving bij de betreffende plaat. Degeen die als eerste het goede antwoord geeft verdient één punt voor Van Boekels All-Star Raad de Plaat-klassement.

Ik heb natuurlijk het volste vertrouwen in de beluisterdheid van u, mijn publiek. Mocht het desondanks gaan duren, zal ik mogelijk extra hints achterlaten. De hint voor nu: funkgravers hebben een streepje voor.

Liep zo-even in het centrum van Arnhem modecoryfee mejuffrouw Dyanne Beekman tegemoet, onder hippe kippen ook wel bekend van het mode- en stylingprogramma ‘Fashion for Passion’ op Net 5. Op haar internetsite is zij één brok zelfverzekerdheid: “Imago geeft identiteit, herkenbaarheid en kracht. Imago, jouw stijl.” Ik wil nog wel eens stevige jeuk krijgen bij een al te grote fixatie op uiterlijkheden. Al helemaal als ik net een bad-hairday of dag-voor-de-wasdag beleef, me dunkt.

Misschien daarom dat ik even in mijn knuistje lachte toen deze mevrouw in het echt over straat blijkt te gaan als een bang vogeltje (vandaag tenminste). M.a.w.: een knap staaltje zwart-wit-denken van ondergetekende. Sjef is immers ook maar een beestje.

Jazztronik, Horizon (2004):

Erg zoutloze muziek, van deze toetsenist c.q. producer uit het Land van de rijzende zon. Ryota Nozaki is zijn naam. Geen schijntje spanning aan de horizon. Hooguit leuk voor voor het slapen gaan… Of niet eens eigenlijk. Toedeledokie, weg ermee!

En slapen is precies wat ik nu zal doen. Weltrusten.

Na nauwelijks meer dan een week te koop te hebben gestaan heeft mijn ouweheer vandaag een bod op mijn ouderlijk huis geaccepteerd. Nu deed ik er eerder vrij gemakkelijk over, en stoer en zo, maar ik blijk ik er toch aardig van van de leg te geraken. Met de nodige onrustige nachten en stress tot gevolg. Ik heb zo’n gevoel dat dit wel eens een belangrijk zou kunnen zijn; afsluiten van een periode, ruimte maken voor wat komen gaat. Gelukkig heb ik nog een maand of 10 om me op het definitieve afscheid voor te bereiden…

Na de opwinding over de 75 bezoekers van maandag staat de teller vandaag nog maar op 10. Potdorie!

Tip: Deze webblog kent regelmatig de nodige prettige taalkundige humor: Genootschap Omen est Nomen. Af en toe wat flauw, maar met goed oog voor killer-krantenkoppen. Woordgymnasten en woordgymnastsympathisanten onder U, gaat dat zien!

Bij thuiskomst zo-even kon ik mijn ogen welhaast niet geloven. Vijfenzeventig ‘unique visitors’ tegen eerder maximaal achtenderstig. Da’s een verdubbeling! Waarschijnlijk te danken aan het Nimweegs jazzfestival dat vandaag plaatsvond, maar niettemin een leuke opsteker.

Gospeldienst met Gaynel Hodge (USA), band & gospelsingers
Naar goed katholiek gebruik was ik deze tweede paasdag in Gods huis. Aanleiding voor mijn bezoek was overigens meerledig: er lagen twee passe-partoutjes op mij te wachten maar bovenal trok de gospel die ter gelegenheid van jazzhappening East of Eastern gezongen zou worden.

Hoofdact was de in Nederland woonachtige mr. Gaynel Hodge, een absolute grootheid in de amerikaanse gospelscene die heeft gespeeld met jazz- en soulgrootheden als Lou Rawls, Aretha Franklin, Johnny ‘Guitar’ Watson en Dr. John. Daarnaast maakte Hodge deel uit van de vocale soulgroep The Hollywood Flames en maakte hij samen met zijn broer Alex (mede-oprichter van The Platters) in de jaren vijftig furore met doo-wop- en soulgroep The Turks. Deze middag zou Hodge begeleid worden door een viermans band (drums, sax, bass en piano) en uiteraard een zes koppen tellend gospelkoor.

De Antonius van Paduakerk is een prachtig licht, hoog en vooral open godshuis. De band stond voor de kijkers rechts van het altaar opgesteld, met uitzondering van de vleugel, die pontificaal vóór het altaar stond. Tussen de vleugel en het spreekgestoelte uiterst links stond de onvermijdelijke rij microfoonstandaards. Toen Gaynel het spits afbeet met ‘Oh happy day’ bleek ook nog eens de akoestiek dik in orde. Jammer alleen dat in de mix de vleugel en met name de saxofoon niet echt overkwamen, maar al met al prima omstandigheden voor wat een meeslepende gospelervaring zou blijken.

Wat ik vooraf niet vermoedde was dat ook de Cannonball Adderley fans onder de kerkgangers ruimschoots aan hun trekken zouden komen. Was de mix meer in orde geweest had ik mezelf live at the Operation Breadbasket gewaand! Bij het meer ritmische werk waren de geachte gelovigen aanvankelijk nog aan de timide kant. Sjef voelde zich gelukkig niet geremd en nam het voortouw om hard-hittend met de platte palmen de maat aan te geven. Later zouden steeds meer van de rijkelijk aanwezigen hun schroom laten varen en uit volle overtuiging meeklappen in en soms naast de maat, om uiteindelijk staand en vrijelijk bewegend op de positieve vibe mee te varen. Één en al positiviteit, just what i needed deze ochtend…

Een bijzondere vernoeming nog voor de voorganger, een jonge vent van ongeveer mijn leeftijd. Hij verraste aangenaam en sprak fris en voor eenieder toegankelijk over de paasboodschap, en wist me met zijn boodschap ook waarlijk te raken. Éénmaal ging hij overigens buiten zijn boekje toen hij zich aan de stelling waagde dat zonder Nederlandse inbreng er nooit een Miles Davis zou zijn geweest. Misschien had hij zich moeten houden bij de boodschap dat het eerste schip met slaven van Afrika naar Amerika voer onder Nederlandse vlag. Maja, het zij hem vergeven, ‘t is per slot van rekening pasen.

Het was een korte maar extreem krachtige ervaring. Een stukje verlichting waar ik op voorhand blind had getekend. Als god positiviteit is, is bij deze mijn geloof nog eens bekrachtigd. Dopeheid. Wie vertelt mij waar ik op zondagochtenden vaker van dit soort vieringen kan meemaken?

Paasmiddag betekende voor ondergetekende koffie leuten bij m’n ouwe heer in Boekel. Ook pa´s huisvrind en overbuurman, een gepensioneerd docent kunstgeschiedenis en tekenen, kwam aan voor een bakkie. Een mooi slachtoffer voor mijn oplaaiende krabbeldrift, me dunkt. Dit maal dus geen foto maar een model in vlees en bloed. Het resultaat is een beetje karikaturaal, maar de moeite van het delen waard…

[klik foto voor vergroting]

Net bij de Super een pak Blooker Cacao gescoord. Van die bittere uit dat wat treurige goudkleurige oostblokpak. Erg lekker, mits bereid met enige zoete toevoeging, maar het pak heeft een uitstraling van naadje. Wat blijkt nu: Blooker heeft een rijke historie die teruggaat tot in de negentiende eeuw. Een google-search bracht meteen prachtige oude reclame-affiches boven water (klik afbeelding). Wonderlijk dat er niet wat meer van de oude glorie op het pak terug te vinden is!

Niettemin, erg lekker spul en het kost ook nog eens geen drol. Precies wat Sjef graag heeft dus…

Toch apart om je ouderlijk huis terug te vinden op het internet. In deze woning heb ik tot en met mijn 19e levensjaar gewoond. Pa doet het in de verkoop en neemt zijn intrek in een appartement te Boekel City. Gelukkig is dat pas over 10 maanden, want het ruimen van oude zolders vol herinneringen laat de mens toch niet bepaald onberoerd!

Michael Jackson de grondlegger van de videoclip? Dacht het niet. Reeds in 1967 verscheen van de hand van Serge Gainsbourg ‘Bonnie & Clyde’, een collaboratie met (”elle est belle et son prénom c’est..”) Brigitte Bardot. De clip is vast niet de eerste in het genre, maar ongetwijfeld van voor ‘Off the Wall’ en zonder meer bijzonder aardig om toch met u te delen…

De carrièrebladen rapporteren:

Hoogopgeleide twintigers en dertigers hebben lak aan de aloude wijsheid dat het beter is om één ding goed te doen dan alles half. Gingen yuppen nog blind voor hun werk en wilde generatie Nix alleen maar freewheelen, de nieuwe generatie Mix verdomt het om te kiezen en houdt alle ballen onvermoeibaar in de lucht. De prijs die ze betalen? Volle agenda’s en onvervulde dromen.

Herkenbaar? Voor mij tot op zeker hoogte wel. Bepalen wat ik niet wil lukt aardig, maar écht richting kiezen is verdraaide lastig als je zoveel dingen leuk vindt en tot op zekere hoogte nog eens talent voor hebt ook. Overvolle tijdsschema’s zijn minder herkenbaar. Te veel keuze heeft tot op heden eerder tot inactiviteit geleid, dan tot dubbelingen in mijn agenda. Niettemin zijn er meer plannen dan ooit tevoren. En zoals Nancy Wilson ooit zong: “You gotta have a dream, if you don’t have a dream, how you’re gonna have your dream come true?”. Dus dat zit wel snor. Nu nog in daden omzetten.

Medy van der Laan, staatssecretaris voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, hanteert een iewat andere definitie van mixers. Volgens haar zit de mix vooral in de melange van culturen die de huidige generatie van 20-ers en jonger laat zien, met dito kunstuitingen. Medy wil gericht subsidie inzetten op de pareltjes tussen de kunstuitingen van deze generatie Mix. Uiteraard laat Sjef niet na een suggestie te doen.

Ondanks de draaikonterij ziet de ondertekenende telg van de generatie mix (definitie 1) soms vergezichten waarin hij zich vol overgave stort op het mixen van culturen conform definitie 2. Het kan verkeren..

*Klik* voor vergroting…

Arnhem één van de top-winkelsteden van Nederland? Laat me niet lachen! Ik heb me vandaag het schompes gezocht naar een EFFEN pak (een suit ja, Sjef moet solliciteren weettunog?). Wat denk je? Alleen maar belachelijke knalgroene, knalroze, of streepjespakken! Verjuu, om wederom bultjes van te krijgen! Ik wil beige, en ik wil effen. Dat wordt dus omrijden over de A2, jawel, via Zaltbommel.

Ik kom graag in Nijmegen. Toch kent de stad ook mijns inziens een oververtegenwoordiging van naieve wereldverbeteraars en zich op waarheid beroepende alternatievelingen lijdend aan een buitengewoon bekrompen wereldbeeld (waar anders vind je striktere kledingcodes?). Één en ander heeft afgelopen jaren doorgewerkt in de Nijmeegse politiek. Goed nieuws is dat, naar ik heb begrepen, Groen Links niet meer terugkeert in het Nijmeegse college. En dat is misschien maar goed ook, als ik tenminste de makers van Southpark moet geloven! (aangepaste link!)

Een week terug maakte ik nog krampachtig de balans op: Belgen brouwen het beste bier, Ollanders zijn meer bedreven in reclamemaken. Dacht ik. Tot vandaag dus. Zie hieronder een ‘pub’ van Stella Artois. Waar zullen die jongens van Bavaria toch hun idee vandaan hebben?

Op Dailymotion.com vond ik zonet weer het nodige materiaal van übercomediant Bill Hicks. Dit maal moet de ‘war on drugs’ het ontgelden. Check it out, it’s incredibly funny…

Niet vergeten: 2e paasdag East of Easteren, dat intieme jazzfestivalleke te Nijmegen. Zeer intiem & gezellig, en soms nog van verbazingwekkend niveau ook. Gaat dat zien!

Eindelijk kwam gisteren de postbode met goed nieuws : een puffig pakket met afzender Ubiquity Records Inc. Inhoud: drie killer t-shirts met in de kraag een aangename verrassing: promo-cd’tjes met werk van o.a. Sa-Ra, Platinum Pied Pipers, Breakestra en Nino Moschella. Omdat ik gister zelf niet thuis was kon ik het pakket bij m’n lesbische buurvrouw ophalen. Ze keek toch wat teleurgesteld toen de geadresseerde Sandra Tietgenoeg een vent van 2 meter bleek. En ik maar in mijn vuist lachen dat die Amerikanen daar toch niks van snappen…

Het illustere Black Jazz is een begrip en behoeft onder de jazzliefhebbers geen introductie. Het is één van die labels waar ik blind alles van zal kopen, ook al ken ik buiten Doug Carn eigenlijk geen van de artiesten. Één uitzondering: koop vooral geen Kellee Patterson als je niet van kinderachtige knijpstemmetjes houdt.

Vanavond was het een Black Jazz-verzamelaar uit 1996 die mijn avond maakte: The best of Black Jazz Records 1971-1976. Hieronder een aantal highlights voor ya’ll jazzfunk liefhebbers. En ik brom het u: Rudolph Johson is the f*ckin MAN! Enjoy!

Roland Haynes - Eglise
Rudolph Johnson - Diswa
Henry Franklin - Blue lights
Rudolph Johnson - The highest pleasure

Overtuigd? Kopen dan die plaat. Neem dan meteen “Killer jazzfunk from Black Jazz” uit 2005 mee. Succes gegarandeerd.

Wegens tegenvallende verkoopresultaten en dito omzetcijfers grijpt Sjef’s Online Vinyl Store de intredende lente aan voor een voorjaarsuitverkoop! Dit is uw kans om trotse eigenaar te worden van een veelheid aan tijdloos vinyl.

Wat te denken van :
- James Moody - Timeles Aura voor €19,50
- James Last & Astrud Gilberto voor het schamele bedrag van €11,-
- Cam Newton - Welcome Aliens voor een vrindenprijs van €15,-

… om niet te spreken van grootheden als Al di Meola, Bob James en Earl Klugh. Begin nu zelfs te twijfelen of ik ze nu écht kwijt wil.. NOT.

Waarde lezer,

Woorden schieten tekort om uit te drukken mijn verheuging betreft het volgende:

Sinds jongstleden weekend kunt u zich, met behulp van de nieuwebakken embedded mp3-speler in de rechterbovenhoek van dit weblog, laven aan een variëteit van zonder enige twijfel essentiële muzikale bijdragen van de hooggewaardeerde Sjef van Oekel aan ’s-neerlands muzikaal erfgoed ! De speler is overigens niet zichtbaar voor gebruikers van Internet Explorer.

Een kleine greep uit de titels:
- Zuurkool met vette jus;
- Gelukkig zijn is ook niet alles;
- Karnemelk;
- Gehaakte beddesprei.

Rest mij u naast veel luisterplezier tevens een beperkte downloadactiviteit toe te wensen in verband met beperkte uploadcapaciteit bij de host bij welke ik de klanken betrek (www.files.bz). Proost!

Fashion statements, gotta love’m. Iedereen heeft wel zo’n foto waarbij gène en hilariteit vechten om vooraan te staan. Onderstaande foto is er wat mij betreft zoeen. Je reinste kindermishandeling! Niettemin heb ik ‘m toch met u willen delen. En ik zeg het u, het voelt goed. Daarom, voelt u zich vooral vrij om een noot achter te laten en uw worst case pictures met uw medebloggers te delen!

Leuke bezigheid, zo’n zolder opruimen.
U weet nog niet half wat ik daar voor
prachtige goodies heb gevonden!

Er is echter ook een groot nadeel aan zolders: STOF. Vooral als uw pa een alleenstaande is een veel te groot huis wil zich dit nog wel eens in exponentiële proporties manifesteren.

Geen probleem zou je denken, Sjef is immers gewoon met dusty fingers door het leven te gaan. Da’s waar ja, maar van een stoffige neus daarentegen kan ondergetekende behoorlijk van de leg geraken. Hoofdschuldige: huismijt! Hoofdgerecht voor vandaag daarom is slaap, vitaminen, en frisse lucht.

Zaterdagavond was kalm, maar niettemin aangenaam. Ditmaal was het mijn schetsboek waar ik mij op uitleefde. Moest ik vaker doen, want het ontspant en inspireert, no doubt. Een schone van over de grote oceaan (met dank aan die andere site) stond dit maal model: *klik hier* voor een uitvergroting.

Onsterfelijke beelden, uniek materiaal, maar waarom op aarde dan die onwaarschijnlijk corny tunes d’ronder?! Mr. Kenny Dope, Mathew Herbert, Fonz, please… DOE d’R WAT AAN!

Niet verwacht, maar ik heb genoten van deze plaat. Hiphop zoals het van mij vaker gemaakt mag worden. Niet vernieuwend, wel laid back, stoer en gewoon goeie muziek. Check it out: Dj Vadim - Children of possibility (2005).

P.s.: Voor de oplettende luisteraar: Track 6 lijkt wel behoorlijk veel op Fonzys onsterfelijke ‘How many mics’ remix. Classic stuff.

Mijn ouweheer gaat zijn huis, alwaar ik van wolk knaap en kerel werd (ahum, vergeef mij, de alliteratie kwam zo uit), verkopen. Gisteren ende vandaag daarom mijn zolder aldaar uitgemest en opgeknapt. Wat een mens daar zoal tegen komt:

- Atari CX 2600a spelcomputer (defect damnit)
- Killer old skool flyers (Boekel represent whut!)
- Killer old skool foto’s
- Exclusive old skool Leontien v. Moorsel goodie!
- Twee zilveren tientjes en een big ass …

postzegelverzameling (te verpatsen)

- Lots more Killer-stuff

Sjef zit bij z´n ouweheer, dus effe blogstilte.

Dat het u desondanks goed moge gaan!