Van Boekel

Tandenpasta als kalmeringsmiddel? Wel degelijk! Niet zozeer het goedje zelf overigens, maar vooral de wandeling van drie kwartier die ik zo-even maakte om mij een tube te bemachtigen was bijzonder weldadig. Had ik effe nodig.

And now, smile!

Deze week in de aanbieding bij de Lidl: campingklapstoelen à €12,99. Deze week in het weerbericht op nu.nl: veel regen en kans op vorst aan de grond. En toch heb ik die stoelen gekocht. Hoezo rasoptimist?!

De kwaliteit van de foto’s is erbarmelijk, mede omdat de schets van donkergeel op lichtgeel niet erg scherp afsteekt. Het wordt nu echt eens hoog tijd voor een digicam, maar desalniettemin is de kwaliteit net genoeg om een beeld te krijgen van de voortgang van mijn geklieder. De omvang van ‘t doek is 60x80 cm.

Fantastische fusion uit de late jaren 70 met:
Joe fucking Zawinul
..Jaco fucking Pastorius
….Wayne fucking Shorter
……and some killer ass drummer

Zo-even de coupe gemillimeterd, nu ja, ge-6-millimeterd. Vanuit het niets, of ware het dan misschien dat een kappersbezoek hoognodig was. We zullen zien of een nachtje slapen leidt tot spijt. Het jeukt in ieder geval als de tierelier!

De jaarlijkse verhuizing van het Europees Parlement van Brussel naar Staatsburg kost de Europese belastingbetaler zo’n 200 miljoen euro per jaar. Vind jij ook dat de Fransen niet moeten zeuren en dat er een eind moet komen aan deze waanzinnige geldverspilling, zet dan je handtekening op de volgende site:

www.oneseat.eu

In totaal zijn er 1 miljoen handtekeningen nodig, zodat het onderwerp voor de Europese Commissie kan worden geagendeerd. Op het moment van schrijven van dit bericht staat de teller op 190.000 handtekeningen.

In mijn sitestatistieken kan ik zien met welke zoekwoorden Googlegebruikers op dit weblog terecht komen. Met enige trots kan ik u melden dat bij het zoeken op het woord “soulgroep” Van Boekel’s blog fier bovenaan prijkt. Andere toppers zijn “Karmeliet Duvel” (plaats 2), “Blooker Cacao” (plaats 3) en uiteraard “Oekels Discohoek” (plaats 4). Heb ik verdorie toch nog wat bereikt ik ‘t leven!

Sinds ik mij gisteren wijs liet maken dat pizza nog heel niet zo slecht voor de gezondheid is heb ik toegeleeft naar wat mij zostraks te wachten staat: het verorberen van mijn gepimpte pizza. Iedere obstructie is nu weggenomen om die lelijke Lidl-pizza om te toveren in een schandalige lekkernij, en er zonder enige schroom de tand(en) in te zetten.

Menu voor vandaag: standaard 2 uit één pak spinazie-met-mozarella-pizza, gepimpt met opgebakken spekreepjes en gesneden fêtakaas. Ook lekker: standaard twee uit één Lidl-pak tonijnpizza gepimpt met bliktonijn, gesneden rooie ui en veul kaas. Ik zou zeggen, schaamt oe eige nie, en drop hier uw favoriet!

Woensdagavond een machtige film gezien: The Weeping Camel (2003) van regisseurs Byambasuren Davaa (Mongolië) en Luigi Falorni (Italië). Eigenlijk heeft de film het meest weg van een uit de hand gelopen documentaire, want wie-o-wie verzint dat als je op de Mongoolse savannen een volk van kamelendrijvers op film vastlegt een verhaal als dit zich voltrekt. Het toeval is te groot om geënsceneerd te kunnen zijn.

Centraal in het verhaal staat de verstoting van een wit kamelenkalf door moeder kameel. De omgeving, de geboorte, de verstoting en de eenzaamheid van het kalf zijn op een prachtige manier in beeld gebracht. Tussen neus en lippen door krijg je mee hoe de kamelendrijvers hun leven leven en hoe zij begaan zijn met het lot van het schaap met de bulten. Het verhaal verveelt eigenlijk geen moment, en kent een fantastisch einde. Na verwoede pogingen van de kamelendrijvers om moeder en jong bij elkaar te brengen accepteert de moeder uiteindelijk toch als het uiterste redmiddel wordt ingezet: muziek. De indringende zang van de moeder des huizes en het snarenspel van de muziekleraar uit het dorp doen moeder kameel ontdooien en jawel, drijven haar tot een intense huilbui. Prachtig verhaal.

Check hier voor credits & stuff: IMDB.com.

John Lee Hooker, hotdam wat een stem! En neen ik heb wederom even niet al te veel te melden behalve dan dat mij de hemelvaartsdag zeer wel zal gevallen!

Al eerder wees ik u op de ingenieuze humor van de Britse graffttykunstenaar Banksy. Ook het onderstaande film geeft mooi weer hoe hij met een practische toevoeging (een gele wielklem) de aandacht van de oplettende voorbijganger weet te vangen.

Daar ik mijn liefde voor het oeuvre van de grote Charles Mingus nog niet met u had gedeeld, en ik niet achter wens te blijven in de videoblogtrend die is gezet door wie anders dan broeder =Lloyd= , presenteer ik u hier een fantastisch stuk vrije jazz van het Charles Mingus Quartet met Eric Dolphy. Voor hen die het niet weten: Mingus speelt de bas. De film is op groter formaat te volgen op mijn pagina op dailymotion.com. Geniet ervan!

Ik ben de afgelopen dagen weinig actief geweest in het pamperen van u, mijn toehoorder. Het leek mij wel eens goed een tijdje afstand van elkaar te nemen en tot onszelf te komen. Jazeker ende vast heb ik u gemist, maar het is ook goed geweest om mij in de afgelopen vijf dagen te bezinnen op wie Sjef ook weer is en vooral ook wat hij wil.

Aanleiding voor dit alles is vooral het feit dat ik dreigde stevig overwerkt te geraken, zodanig zelfs dat een enkel moment ik vreesde eraan onderdoor te gaan. Veel rust en momenten van bezinning later is gelukkig de rust weer weder gekeerd en voel ik me weer aardig het mannetje, compleet met positieve blik op wat komen gaat. En dan heb ik het vooral om die broodnodige ‘change of job’ waar ik eerder van repte.

Het is goed te ontdekken wat een paar dagen rust ook weer met een mens kunnen doen. Jammer dat ik dit telkenmale opnieuw ontdekken moet, het zit nog geenszins in het systeem ingebakken. Morgen nog één dagje rust, dan twee dagen werk en planning tot de vakantie. Jaja, een prettig vooruitzicht met mijn nieuwbakken ervaring in de broekzak.

Voor de liefhebbers nog een stukje Monk live in aktie.

M’n laatste schilderij(tje), van de legendarische Thelonious Monk. Ik dacht nog aan een tekstwolk met de tekst in de titel: ‘look mom, no hands!’. Maar eerst maar de verf laten opdrogen en nog eens nadenken over die finishing touch. Mooie manier overigens om die altijd lastige handen niet te hoeven schilderen hehe…

Vandaag was de helft van de bezoekers van mijn log afkomstig uit verre windstreken. Ik noem: Bridgetown, Barbados; Brugge, Belgium; Sweden; Hyderabad, India. Sjef goes international, naam en faam liggen in het verschiet! Alhoewel, met tien bezoekers op een dag en gemiddeld 12 seconden per bezoek…

Gisterenavond mij gewaagd aan een zelfportret. ‘t Is een ruwe schets die veel bijstelling behoeft. De ogen en neus ben ik zeker over te spreken, maar de vorm van het hoofd en de positie en uitvoering van m’n mond zijn nog wat lullig. Voordeel van verf: je kliedert er gewoon overheen. Dan maar een stukje extra nek, wittenie.

Klik op de foto voor een uitvergroting.

En p.s.: Ja ik had een kater toen ik dit maakte, een stevige zelfs.

Plaat van de dag is een track die ik vond op de heerlijke junglist-verzamelaar ‘Scattered Snares vol. 1′ (2002) van Marc Mac:

Broken Rhode van Bug Nine Check it out!

Track van gisteren: ‘Love me or leave me’ van wie anders dan Nina ‘Nijmegenaar aller tijden’ Simone (gevolgd door respectievelijk Groadus van Nimwegen en ome Karel de Groote).

Op aanraden van madame Hélène ben ik gister vanuit het hart gaan schilderen. De afgelopen week was het aardig chaotisch in mijn hoofd, onder meer wegens oplopende werkdruk en latente sollicitatiestress. Het trekken (of duwen, of smijten) van een paar grove streken zou mij wel eens wat lucht kunnen geven.

Zo gezegd zo gedaan ben ik gister losgegaan. Aanvankelijk startend met respectievelijk zwarte, bruine en oranje strepen vanuit drie van de vier hoeken ontstond een patroon waarbinnen zich een proces van kleuren, vormen en balansen voltrok. Kan nu niet zeggen dat het uitblinkt in schoonheid, maar het gevoel is er niet minder om. En het gele masker dat ik eroverheen heb gekliederd maakt dat slechts de schoonste van mijn innerlijke hersenspinselen voor de buitenwacht zichtbaar zijn.

Overigens frappant dat die dikke laag gele verf nu al overal barsten vertoont. Zou bijna denken dat het symbolisch is voor het ijzerharde harnas dat ik bij Hélène langzaamaan ontmantel, of is het slechts een fysisch kenmerk van die cheap-ass plakaatverf van me?

Het was in ieder geval kei lekker om een eind weg te kliederen zonder iets te hoeven, het lucht op. En daar was het me toch aanvankelijk om te doen.

Nog een fotootje van Sjef’s atelier: *ChEcK!*

Het programma van het North Sea Jazz-festival 2006 is vandaag bekend geworden. Artist in Residence dit jaar is Branford Marsalis. Een kleine greep uit de artiesten van dit jaar:

Vrijdag:
- Clarke / Duke Project
- Gabriel Rios
- Five Corners Quintet
- Soil & Pimp Sessions
- Herbie Hancock Quintet
- Roy Hargrove Quintet

Zaterdag:
- Leela James
- Tracy Chapman
- Bilal
- Donnie
- Omar
- Van Morisson
- The Bad Plus

Zondag:
- RH Factor feat. Roy Hargrove
- Paul Weller
- Kayne West
- Joe Zawinul&WDR Big Band play Weather Report
- Paul van Kemenade Quintet
- Cachao
- Sa-Ra Creative Partners

Nicht slecht dacht ik zo. Wordt nog lastig kiezen. Ik denk wel een lichte clustering te zien: vrijdag ‘new jazz’ (Soil&Pimp, RH Factor, FCQ), zaterdag ‘vocalisten’ (Omar, Leela James, Bilal, Tracy Chapman), en de hiphop zit vooral op zondag (Sa-Ra, Kayne West). Voor de hele programmering: zie de site van North Sea Jazz.

Pianist en radiomaker Han Reiziger, één van neerlands meest vooraanstaande bepleiters van ‘kwaliteitsmuziek’ (jazz, klassiek, wereldmuziek) is jongstleden weekend op 72-jarige leeftijd overleden. Hoewel hij een verdienstelijk pianist en begenadigd componist was, maakte Reiziger bij het grote publiek vooral naam met zijn tv-programma Reiziger in Muziek, dat ruim twaalf jaar door de VPRO op de zondagochtend werd uitgezonden. Recentelijk was Reiziger nog als pianist te bewonderen in de Haarlemse band Spinvis.

Hedenochtend toog ik behoorlijk opgewekt naar mijn werk. Reden: ik mocht aan collega en kamergenote Hennie in het kader van haar 50ste verjaardag mijn interpretatie op canvas overhandigen van haar hond Trix. Zo het geschiedde. Menig collega stapte natuurlijk binnen om Hennie de hand te schudden, en steevast kwam terloops ook de nieuwe wandversiering ter sprake. Heb JIJ dat gemaakt, Sjef? Dat hadden we nou niet achter je gezocht….

Nou ja! Ik hoop dat men vooral bedoelde: je bent ambtenaar, die zijn toch niet creatief?! Of is het specifiek mijn uitstraling waarin elke hint naar creativiteit ontbreekt? Het zweet breekt me uit. Ik moest me vanavond maar eens bezinnen op de vraag wat ik hiervan vind, mogelijk uitmondend in een concrete input voor een aanstaande imagocampagne. Misschien toch maar stoppen met werken en als teruggetrokken zonderling door het leven gaan? Op de foto daarom alvast een beeldexperimentje met een ‘Sjef Artistique’.

Eenieder kent het lied ‘Tulpen uit Amsterdam’. Weinigen zullen dan ook vermoeden dat de tulp oorspronkelijk niet vanuit Nederland, maar vanuit België de wereld heeft veroverd. Vanuit Antwerpen om precies te zijn. Aldus berichtte zo-even de dagelijkse nieuwsrubriek Twee Vandaag. Shocking!

Kadootje gehad van m’nne maat Nikolai: een 12″-single van Make it happen van Quango. En gedverdegedverdemme, wat een heerlijke plaat! Boogiën onvermijdelijk, wat ik u brom.

Check het! (de dynamiek van het geluid mot je d’r effe bijdenken)

Kriebel wordt kladder (excuseer de fotokwaliteit):

Bovenstaand twee Trixen, waarbij aan de tweede de nodige kleur is toegevoegd. Helaas komt dit niet helemaal over door de matige fotokwaliteit; Trix 1 duidelijk onderbelicht, Trix 2 weer overbelicht. Fijn zo’n webcam. ‘t Werd tijd dat mijn vakantiegeld eens binnenkwam!

Mijn kamergenoot en collega Hennie wordt maandag 50 jaar. Omdat slingers en een Sarah van oud plastic mij toch wat al te afgezaagd leken, bij bij deze een studie van haar trouwe viervoeter Trix, teneinde ik maandag een stuur muurkunst kan presenteren.

Nu we toch al aan het gedenken waren; Neerlands grootste naoorlogse schilder, Karel Appel, is niet meer. Dankzij Cobra mogen wij als grote mensen weer kindertekeningen fabriceren, en dat is exact wat ik dit weekend zal doen. Moge hij in vrede rusten…

Niets is de neo-conservatieven te gek om om Amerika’s hegemonie op het wereldtoneel te handhaven, zo vertelt deze video. Scary stuff! En ‘t komt behoorlijk overtuigend op me over. Now who’s mindfucking who?

Leuk om te zien:

Bak ellende die zijn imagocampagne bijkans met een dubbele beenbreuk moet bekopen.

Check it out…

De eerste écht zomerse dag van het jaar, en Sjef zit binnen met een fikse neusverkoudheid. Leuk is dat, snot in elke holte. Voor vanavond dus wederom forse dosis vitaminen, een goeie borrel, met 2 dekens het nest in en 12 uur slaap.

Moest nog even kwijt mijn anekdote over jongstleden koninginnendag. ‘kHeb toen bijkans mot gehad omdat ik mij in een opwelling van (voorbarige) euforie iets te gretig stortte op de €1-platen-bak. Dat gebeurde toen ik in mijn ooghoek iemand nietsvermoedend een plaat met de kop ‘24 Carat….’ zag terugzetten. “YES”, dacht ik, mijn gezicht strak in de plooi houdend, “die is voor mij!” Maar wat de score van de dag had moeten zijn bleek verjuu slechts een plaat van Deep Purple. Ook leuk natuurlijk, maar de deceptie was wel van die omvang dat ik de bak maar heb gelaten voor wat ie was. Mega-bummer. Niettemin was de dagopbrengst alsnog aardig.

Avondwandelingen doen een mens goed. Vandaag hielp het me om los te geraken van die tot kluwen schrijnend zeer verworden emoosies en weer met de beentjes op de grond en de schouders in formatie te geraken. Fijne bijkomstigheid is dat het ook weer ruimte schept om te genieten van weer een lading prachtige muziek die ik de laatste dagen (tot vandaag overigens redelijk vergeefs) over mezelf heb uitgestort…

Ik zou zeggen, gaat ook eens horen:

- Fat Freddy’s Drop, Based on a true story (Sonar Kollectiv 2005)
- Doug Carn, Adam’s Apple (Black Jazz 1974)
- Doug Carn, Infant Eyes (Black Jazz 1971)
- Doug Carn, Spirit of the new land (Black Jazz 1972)
- DJ Vadim, Children of possibility (2005)
- Marc Mac, Visioneers (2005)
- Bill Evans, Live at the Village Vanguard (1961)
- O’Donel Levy, Dawn of a new day (1974)
- Galt Macdermot, Woman is sweeter OST (1969)
- Curtis Amy, Katanga! (Pacific Jazz, 1962)

Het totale programma van de speciale 31ste editie van het North Sea Jazz Festival wordt gepresenteerd tijdens de persconferentie op 9 mei, maar de organisatie licht alvast een tipje van de sluier op…

Wayne Shorter
Fourplay (fusionformatie met o.a. Bob James —>)
Jamiroquai (tja..)
McCoy Tyner
Brad Mehldau
Madeleine Peyroux
Buddy Guy
Van Morisson

Meer info vind je hier…