Deze week las ik een aardige feature op online hiphop magazine the Boombap, die toch tot denken aanzette. Zoals u wellicht eerder had bemerkt wil Sjef nog wel eens graag met zijn vingers in stoffige kratten graven naar decennia vergeten pareltjes van vinyl. Nu waagt theBoombap om recht voor zijn raap de vraag te stellen die menig vinylofiel angstvallig uit de weg gaat: waarom niet je vinylcollectie inruilen voor een laptop vol mp3’s?
Zal het inderdaad zo zijn dat de doorgewinterde verzamelaar vooral drijft op nostalgie en frustratie dat kids van 12 na een jaartje surfen kunnen opbouwen waar jij jaren stof voor hebt moeten happen? Ik vind het een interessante vraag. Natuurlijk hebben die schijven hun charme, en blijft het geluid van de dikke groeven altijd de kwaliteit van cd overtreffen, laat staan de laptop. Maar is het dat waard? Hoeveel mensen hebben het voorrecht te mogen draaien op soundsystems waarop dit écht een verschil maakt? Voor Sjef gaat dit in ieder geval niet op. En toch…
P.s.: dit is een jubileumpost: nr. 200!
