Van Boekel

Voor de liefhebbers onder u is er in de amsterdamse Montana Gallery (van de Montana-verfbussen) werk van graffitipionier en New Yorker Blade te bewonderen. Gaat het zien!

Bron: Nrc-Handelsblad, 17 juni 2006

Je kunt van Google roepen wat je wilt, maar ik vond er zojuist de full length versie van de legendarische hiphop documentaire Style Wars. Gadverdamme wat een mooie afsluiting van deze pinksteren!

De kwaliteit van de foto’s is erbarmelijk, mede omdat de schets van donkergeel op lichtgeel niet erg scherp afsteekt. Het wordt nu echt eens hoog tijd voor een digicam, maar desalniettemin is de kwaliteit net genoeg om een beeld te krijgen van de voortgang van mijn geklieder. De omvang van ‘t doek is 60x80 cm.

M’n laatste schilderij(tje), van de legendarische Thelonious Monk. Ik dacht nog aan een tekstwolk met de tekst in de titel: ‘look mom, no hands!’. Maar eerst maar de verf laten opdrogen en nog eens nadenken over die finishing touch. Mooie manier overigens om die altijd lastige handen niet te hoeven schilderen hehe…

Gisterenavond mij gewaagd aan een zelfportret. ‘t Is een ruwe schets die veel bijstelling behoeft. De ogen en neus ben ik zeker over te spreken, maar de vorm van het hoofd en de positie en uitvoering van m’n mond zijn nog wat lullig. Voordeel van verf: je kliedert er gewoon overheen. Dan maar een stukje extra nek, wittenie.

Klik op de foto voor een uitvergroting.

En p.s.: Ja ik had een kater toen ik dit maakte, een stevige zelfs.

Op aanraden van madame Hélène ben ik gister vanuit het hart gaan schilderen. De afgelopen week was het aardig chaotisch in mijn hoofd, onder meer wegens oplopende werkdruk en latente sollicitatiestress. Het trekken (of duwen, of smijten) van een paar grove streken zou mij wel eens wat lucht kunnen geven.

Zo gezegd zo gedaan ben ik gister losgegaan. Aanvankelijk startend met respectievelijk zwarte, bruine en oranje strepen vanuit drie van de vier hoeken ontstond een patroon waarbinnen zich een proces van kleuren, vormen en balansen voltrok. Kan nu niet zeggen dat het uitblinkt in schoonheid, maar het gevoel is er niet minder om. En het gele masker dat ik eroverheen heb gekliederd maakt dat slechts de schoonste van mijn innerlijke hersenspinselen voor de buitenwacht zichtbaar zijn.

Overigens frappant dat die dikke laag gele verf nu al overal barsten vertoont. Zou bijna denken dat het symbolisch is voor het ijzerharde harnas dat ik bij Hélène langzaamaan ontmantel, of is het slechts een fysisch kenmerk van die cheap-ass plakaatverf van me?

Het was in ieder geval kei lekker om een eind weg te kliederen zonder iets te hoeven, het lucht op. En daar was het me toch aanvankelijk om te doen.

Nog een fotootje van Sjef’s atelier: *ChEcK!*

Kriebel wordt kladder (excuseer de fotokwaliteit):

Bovenstaand twee Trixen, waarbij aan de tweede de nodige kleur is toegevoegd. Helaas komt dit niet helemaal over door de matige fotokwaliteit; Trix 1 duidelijk onderbelicht, Trix 2 weer overbelicht. Fijn zo’n webcam. ‘t Werd tijd dat mijn vakantiegeld eens binnenkwam!

Ik ben het zat u slechts vage webcamweergaves van mijn kliederwerkjes te kunnen tonen. In alle bescheidenheid vind ik toch dat ze beter verdienen dan dat. Daarom: Wie heeft er een digitale camera van enige kwaliteit die gemist kan worden en hij / zij voor een zacht prijsje van de hand zou willen doen? Ik hoor graag van u. Dank.

Zoh, schilderij nr.2 is af, en ik ben d’r bijzonder content mee. Ditmaal, u leest het goed, mét geursensatie. Een 3D geschildert chocotablet met heuse Blooker cacaovlekken. Snel plastificeren dus, alvorens Fikkie van de buren z’n tanden d’rin zet.

Iemand enig idee hoe dat te doen, schilderijen plastificeren?

Mijn eerste kliederwerk op canvas (30*40 cm.), met excuses voor de kwaliteit van de foto:

*Klik*

Zo-even wedergekeerd van een stevige wandeling. Een functionele wandeling wel te verstaan, met inkopen bij de Action als ultiem doel. Deze wat lastig te rubriceren winkelketen kent als grote plus de belachelijk lage prijzen voor borrelnoten, waxinelampies en zowaar schilderwaar (!). Dit laatste was het mij om te doen. Al enige tijd broedde ik op de idee om mijn naar eigen beleving plezante krabbelwerk om te gaan zetten in geklieder. Na een finale duw in de rug heden middag van dr. Lloyd laadde ik daarom bij de Action in mijn mand:

- canvassen van 30*30 en 30*40 cm.
- een schildersezel(tje) à €1,59

Voor overig kliederwaar (carbonpapier, kwasten, pencelen, tubes rood, zwart, wit, geel en blauw en een viertal ‘permanent markers’) bleek ik prima terecht te kunnen bij de V&D, alwaar een piepjonge kassajuffrouw me op het hart drukte dat het schilderen haar geholpen had haar verbroken relatie te verwerken. Ik kan dus aan de slag, me dunkt! Maar waar zijn die vermaledijde houtjes bij het canvas toch voor?