Van Boekel

Eergister zette ik nieuwsgierig Black Session op van Rufus Wainwright. Aanleiding: ik hoor van veel kanten dat het goed is. Maar ik kan er niet naar luisteren. Gisteren nog eens geprobeerd, maar het effect was identiek: kotsneigingen. De man schrijft soms prachtige liedjes, maar de manier waarop hij ze ten gehore brengt, daar kan Sjef echt niet tegen. Wat een een jeremiërend rotwijf!

Zo, dat moest me even van het hart…

Beter beviel me vanmiddag het gitaarspel van die jongen met die zwartwitte poolkaphond in Arnhem-stad. Terugkomend van mijn arbeidsvoorwaardengesprek bij de gemeente en knabbelend aan mijn broodje rosbief raakte ik vervuld van zijn muziek. Het effect ditmaal: een traan of wat! Het was net even de prikkel die ik nodig had om de spanning van de afgelopen anderhalve dag te kunnen laten varen. Vraag me niet waar die spanningen exact vandaan komen, maar voor de hand ligt dat het te maken heeft met de roepende werkplicht. Een gebaar in zijn pet en een bedankje vanachter mijn opgekropte emotie.

Op aanraden van madame Hélène ben ik gister vanuit het hart gaan schilderen. De afgelopen week was het aardig chaotisch in mijn hoofd, onder meer wegens oplopende werkdruk en latente sollicitatiestress. Het trekken (of duwen, of smijten) van een paar grove streken zou mij wel eens wat lucht kunnen geven.

Zo gezegd zo gedaan ben ik gister losgegaan. Aanvankelijk startend met respectievelijk zwarte, bruine en oranje strepen vanuit drie van de vier hoeken ontstond een patroon waarbinnen zich een proces van kleuren, vormen en balansen voltrok. Kan nu niet zeggen dat het uitblinkt in schoonheid, maar het gevoel is er niet minder om. En het gele masker dat ik eroverheen heb gekliederd maakt dat slechts de schoonste van mijn innerlijke hersenspinselen voor de buitenwacht zichtbaar zijn.

Overigens frappant dat die dikke laag gele verf nu al overal barsten vertoont. Zou bijna denken dat het symbolisch is voor het ijzerharde harnas dat ik bij Hélène langzaamaan ontmantel, of is het slechts een fysisch kenmerk van die cheap-ass plakaatverf van me?

Het was in ieder geval kei lekker om een eind weg te kliederen zonder iets te hoeven, het lucht op. En daar was het me toch aanvankelijk om te doen.

Nog een fotootje van Sjef’s atelier: *ChEcK!*

Avondwandelingen doen een mens goed. Vandaag hielp het me om los te geraken van die tot kluwen schrijnend zeer verworden emoosies en weer met de beentjes op de grond en de schouders in formatie te geraken. Fijne bijkomstigheid is dat het ook weer ruimte schept om te genieten van weer een lading prachtige muziek die ik de laatste dagen (tot vandaag overigens redelijk vergeefs) over mezelf heb uitgestort…

Ik zou zeggen, gaat ook eens horen:

- Fat Freddy’s Drop, Based on a true story (Sonar Kollectiv 2005)
- Doug Carn, Adam’s Apple (Black Jazz 1974)
- Doug Carn, Infant Eyes (Black Jazz 1971)
- Doug Carn, Spirit of the new land (Black Jazz 1972)
- DJ Vadim, Children of possibility (2005)
- Marc Mac, Visioneers (2005)
- Bill Evans, Live at the Village Vanguard (1961)
- O’Donel Levy, Dawn of a new day (1974)
- Galt Macdermot, Woman is sweeter OST (1969)
- Curtis Amy, Katanga! (Pacific Jazz, 1962)

Toch apart om je ouderlijk huis terug te vinden op het internet. In deze woning heb ik tot en met mijn 19e levensjaar gewoond. Pa doet het in de verkoop en neemt zijn intrek in een appartement te Boekel City. Gelukkig is dat pas over 10 maanden, want het ruimen van oude zolders vol herinneringen laat de mens toch niet bepaald onberoerd!

De carrièrebladen rapporteren:

Hoogopgeleide twintigers en dertigers hebben lak aan de aloude wijsheid dat het beter is om één ding goed te doen dan alles half. Gingen yuppen nog blind voor hun werk en wilde generatie Nix alleen maar freewheelen, de nieuwe generatie Mix verdomt het om te kiezen en houdt alle ballen onvermoeibaar in de lucht. De prijs die ze betalen? Volle agenda’s en onvervulde dromen.

Herkenbaar? Voor mij tot op zeker hoogte wel. Bepalen wat ik niet wil lukt aardig, maar écht richting kiezen is verdraaide lastig als je zoveel dingen leuk vindt en tot op zekere hoogte nog eens talent voor hebt ook. Overvolle tijdsschema’s zijn minder herkenbaar. Te veel keuze heeft tot op heden eerder tot inactiviteit geleid, dan tot dubbelingen in mijn agenda. Niettemin zijn er meer plannen dan ooit tevoren. En zoals Nancy Wilson ooit zong: “You gotta have a dream, if you don’t have a dream, how you’re gonna have your dream come true?”. Dus dat zit wel snor. Nu nog in daden omzetten.

Medy van der Laan, staatssecretaris voor Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, hanteert een iewat andere definitie van mixers. Volgens haar zit de mix vooral in de melange van culturen die de huidige generatie van 20-ers en jonger laat zien, met dito kunstuitingen. Medy wil gericht subsidie inzetten op de pareltjes tussen de kunstuitingen van deze generatie Mix. Uiteraard laat Sjef niet na een suggestie te doen.

Ondanks de draaikonterij ziet de ondertekenende telg van de generatie mix (definitie 1) soms vergezichten waarin hij zich vol overgave stort op het mixen van culturen conform definitie 2. Het kan verkeren..

Fijn hoor, zomertijd. ’s Avonds nog lekker bij daglicht een eindje kuieren teneinde de avondmaaltijd zijn weg te laten vinden in het maag-darmstelstel. Zou je denken. Maar dan, vermiljaar, breekt de hemel open! Wat een ontieglijk zeikweer. Enigszins omgekeerd geïnspireerd ben ik daarom maar mijn blaas gaan legen. Misschien wel een aardig idee naar al die bierpraat van de afgelopen dagen..

Na een ongekend heftige praatsessie deze ochtend werd mij vriendelijk doch dringend geadviseerd afleiding te zoeken. Ik was voornemens te gaan lezen, het werd echter ongegeneerd consumeren. Normaal krijg ik dit woord zonder een smerige grimas niet over mijn lippen, maar gelukkig biedt Stichting Humana de rechtgeaarde consuminderaar toch de gelegenheid om zich zonder gène en gewetenswroeging in volksvermaak nr. 1 te verliezen. Vangst: 2 keurige shirts. Die leren pimpcoat waarvoor ik ging ontbreekt noch. Edoch ik zeg prPpo, het goede doel is geholpen met 12 eurootjes, en Sjef is klaar voor de zomer.

Het schijnt erbij te horen: vrijkomende stress op momenten van ontspanning. Na een nacht goed doorslapen was mijn stemming heden ochtend dan ook niet al te florissant. “Tijd voor een ohmmetje” dacht ik. Het werd een middag lang struinen en wortelschieten op het landgoed Warnsborn (zie foto). De haarbal was overigens niet mee dit keer. Welgeteld ben ik vier uur onderweg geweest, heerlijk. Ook fijn, hoe simpel ook: die rijstcracker met belegen kaas op mijn rammelende maag bij terugkeer. En gadver wat smaakt koffie met een vette krakeling goddelijk op zo’n moment. In ieder geval, Sjef is weer een beetje boven Jan. Een daarom schort ik met liefde mijn plan om de administratie bij te werken een dag op. Het spijt mij, waarde debiteuren…