Van Boekel

Ingegeven vanuit collectieve verontwaardiging omtrent het plagiaat met Lloyd’s messcherpe El Michaels Affair-recensie werk móet ik het weten:

Is DOLK een Banksy rip-off, ofnie?

Een kleine zoektocht bracht mij bij een ultrakorte bio op de site picturesonwalls.com. DOLK blijkt een Noor, en wordt op de site gepresenteerd als de gelijke van Banksy. Alles leuk en aardig, maar ik ben niet overtuigd. Want wie anders weet telkens weer de aandacht te trekken als Banksy? That’s right: nobody!

Even off-topic, edoch wel over plagiaat gesproken: Het is mij een waar genoegen u mijn meest recente vorderingen als house-dj te mogen presenteren. Bedankt Lloyd, dat je ‘m ff online wilde zetten. Mijn waardering is niet te geringschatten!

;-) (big up voor die mix man)

Het NRC-Handelsblad bericht over een workshop die van 11 tot 15 september plaatsvindt met als thema ‘Geometrische patronen in Islamitische kunst’. Het bijzondere aan deze workshop is dat het een samenwerking betreft tussen arabisten en wiskundigen (lees: alpha en bèta-wetenschappers), twee disciplines die tot op heden eigenlijk met de rug naar elkaar toe staan.

Leuke achtergrondinfo, maar vooral interessant om te weten dat in landen als Iran de cultuur van de geometrie nog altijd springlevend is, en tot prachtige dingen leidt. Verklaring voor deze levendige cultuur lijkt vooral te liggen in het verbod op verafgoding van afbeeldingen vanuit de Islamitische traditie. Nu vraag ik me af waarom in ons kikkerlandje na de beeldenstorm niet iets vergelijkbaars is ontstaan. Misschien simpelweg omdat wij als beschaving mijlenver achterliepen op het midden-oosten?

Graffitifetisjisten opgelet! Gisteren maakte ik na een goede avond bieren bij mijn broeder op kot kennis met Invader Zim. Een niet te missen animatieserie over een schlemielige buitenaarder met een missie: het vernietigen van de mensheid. Omdat zo-even mijn hernieuwde kennismaking, in nuchtere toestand wel te verstaan, al even aangenaam was als die van gisterenavond wil ik gaarne met u een episode delen van … Invader Zim!

Klik hier voor deel 2 van deze Zim-episode, deel 3 vind je hier.

Voor de liefhebbers onder u is er in de amsterdamse Montana Gallery (van de Montana-verfbussen) werk van graffitipionier en New Yorker Blade te bewonderen. Gaat het zien!

Bron: Nrc-Handelsblad, 17 juni 2006

Kunstenaar Niels Post heeft met zijn guerillakunstwerk TPG Post medeplichtig weten te maken aan het terugvorderen van de straat, of beter: de Erasmusbrug in Rotterdam. Post bevestigde een brievenbus aan de pijler van de brug en riep vrienden en kennissen op om post te sturen naar zijn nieuwe, anonieme postadres: Erasmusbrug 1, Rotterdam. TPG zag de humor er van in en bezorgde de brieven keurig op het betreffende adres.

[klik foto voor ‘n artikel uit het NRC van 17 juni]

De achtergrond van deze actie is het gekissebis dat is ontstaan over de rechten op het beeld van de Rotterdamse Erasmusbrug. Architect Ben van Berkel beroept zich op het eigendom van het beeld, omdat het volgens hem een kunstwerk betreft. Om die reden eiste hij een financiële vergoeding toen ‘die andere eigenaar’, de gemeente Rotterdam, afbeeldingen van de brug gebruikte voor promotionele doeleinden.

Deze actie past in de nog jonge, maar snel aan invloed winnende kunststroming: het terugvorderen van de straat (reclaim the streets!). Met zijn actie heeft Post het eigendom van de brug symbolisch geclaimd. Andere voorbeelden van zijn practische kunst zijn wc-rollen die hij ophing bij urineplekken in smalle steegjes en andere krochten van de stad. Een ander bekend voorbeeld van deze practische kunstvorm is natuurlijk de briljante Banksy.

Prachtig hoe met dit soort ludieke en practische toevoegingen in het straatbeeld de nietsvermoedende voorbijganger aan het denken wordt gezet. Mocht u meer voorbeelden kennen, ik hoor ze graag!

Je kunt van Google roepen wat je wilt, maar ik vond er zojuist de full length versie van de legendarische hiphop documentaire Style Wars. Gadverdamme wat een mooie afsluiting van deze pinksteren!

Nu we toch al aan het gedenken waren; Neerlands grootste naoorlogse schilder, Karel Appel, is niet meer. Dankzij Cobra mogen wij als grote mensen weer kindertekeningen fabriceren, en dat is exact wat ik dit weekend zal doen. Moge hij in vrede rusten…

Tip: Deze webblog kent regelmatig de nodige prettige taalkundige humor: Genootschap Omen est Nomen. Af en toe wat flauw, maar met goed oog voor killer-krantenkoppen. Woordgymnasten en woordgymnastsympathisanten onder U, gaat dat zien!

NRC berichtte afgelopen weekend over de opkomst van het bloggen in China. Reeds vorige week, kijkend naar een documentaire over Google, vroeg ik mij af of het überhaupt wel mogelijk is om als Chinese overheid alles in de hand te houden. De Maoisten hebben daar nogal een handje van. Maar die vlieger blijkt dus niet op te gaan.

Bloggers in het land van (…?) slagen er in groten getale in om de censuurmachine van de Chinese overheid te omzeilen door onder meer gebruik te maken van spiegelsites in het buitenland, of door gebruik van ’scherpe termen’ in hun blogs juist te vermijden. Via de weblogs proeven steeds meer Chinezen van de vrijheid en individualiteit die voor ons zo gewoon zijn. Interessante ontwikkeling lijkt me zo. Zal ook zeker niet zonder gevolgen blijven.

Hier een aantal Chinese weblogs met meer dan alleen ‘kat doodt mus’-niveau:

T-salon.net
Pekingduck.org
Rconversation
Chinaviews
Del.icio.us

Vandaag voor ‘t eerst gaan snuffelen op Bieslog.

Daar stuitte ik direct op een verwijzing naar een site met nooit uitgebracht materiaal van Thelonious Monk, the originator of Be-Bop!

Leuke binnenkomer, nietwaar?

Jeroen Krabbé, wat een lul, toch? Ik weet niet wat me zo tegenstaat in die man, misschien is het dat ik bultjes krijg van mensen die hun gebrek aan intelligentie al te opzichtig verbergen achter een facade van intellectuele afstandelijkheid. Neemt niet weg dat de man wat kan, en zeker niet alleen acteren.

In het Rijksmuseum te Amsterdam is een audiotour te volgen die je langs het werk van Rembrandt loodst. Ingesproken door… Jeroen Krabbé, jawel. “Lekker belangrijk”, zal je denken, een beeld van drommende massa’s onbewogen aziatische speedspotters wegwuivend. Maar sinds ik Krabbé in De wereld draait door commentaar hoorde geven op het Poolse Bruidje (zie foto) ben ik om. Rembrandt here I kom!

Ook een aanrader: Rembrandt vs. Caravaggio in het Van Gogh.

De Nederlandse rijksoverheid doet aan bangmakerij. Zowel in commercials als op het internet roept zij haar burgers op alert te zijn op de risico’s van terrorisme. Een landelijke campagne is wat mij betreft way overdone. De kans dat Bertien uit Lutjebroek bij een terroristische daad betrokken raakt is immers nul.

… tenzij Bertien, geïnspireerd op de boodschap van het rijk, stelselmatig verdachtmakingen aangaande haar Turkse buren de wereld in brengt. En de buurman op een dag met het verkeerde been uit bed stapt. Daarom heeft kunstenaar en politicus David Rietveld de terrorismesite eens goed onder handen genomen om mensen te helpen de dingen een beetje in perspectief te blijven zien. Big up voor David.

Een druilerige zondagmiddag, mooi moment voor een stukkie krabbelwerk. Dit maal in wat abstractere vorm dan het kazige realisme dat mijn oeuvre tot nu toe allebei heeft gekenmerkt. Deze ruwe schets behoeft nog enige finetunig, maar ik herken zowaar mijzelf. Wie weet wordt het ooit nog wat met me…

[klik voor vergroting –>]

Ieder mens heeft zijn voorbeelden nodig; maar enkelen verworden zelf tot icoon. Het zijn de vrije geesten, de Diego Maradonna’s, de Michael Jacksons, de J-Dilla’s, de Kamagurka’s die met de allergrootste eigenheid zoveel kracht en schoonheid toevoegen dat ze een genre naar een hoger plan, of zelfs een ander plan brengen. Sozy One Gonzalez is misschien ook wel zo iemand. De man heeft zich na het produceren van plaatjes (de Puta Madre - Une balle dans la tête) volledig toegelegd op de grafitty, en geheel niet onverdienstelijk zo u ziet. Als je het mij vraagt een eigentijdse Picasso, eigenzinnig en herkenbaar uit duizenden. M’n handen jeuken d’r van… (bron: =Lloyd=, thanx dude)

Natuurlijk moet het in de vrije pers mogelijk zijn om kritische satire af te beelden. Deze vrijheid hoort bij een open samen leving. Hoewel zij niet is bedoeld als een recht om te kwetsen, wordt het door de rechterlijke macht eigenlijk wel zo uitgelegd; Pogingen van gekwetste groepen om hun gelijk bij de rechter te halen zijn op niets uitgelopen. Ook christenen en joden hebben moeten leren leven met de soms akelig spitse punt van het crayon.

Paul Scheffer, buitengewoon hoogleraar grootstedelijke problematiek aan de UVA, betoogt daarom in een bijdrage in het NRC Handelsblad van 4 februari dat in een open samenleving moet worden uitgelegd dat de vrijheid van meningsuiting een verworvenheid is die onlosmakelijk samenhangt met andere vrijheden (waaronder vrijheid van godsdienst). Alvorens tot die discussie te komen verwerpt Scheffer de mogelijkheid van inperking van de vrijheid van meningsuiting om twee redenen: 1) na een dergelijke ingrijpen is de stap naar verdergaande censuur een kleine en 2) het oproepen tot het ontzien van kwetsbare groepen in de samenleving is een vorm van ongelijke behandeling die eerder bijdraagt dan afbreuk doet aan marginalisatie.

[klik voor vergroting]

En dát is wat in ons land wel beter zou kunnen: minderheidsgroepen behandelen zoals iedere Nederlander. Moslims zitten in het verdomhoekje; Het heeft er soms de schijn van dat de wet selectief dient te worden uitgelegd zodra de islam in het geding is, mevrouw Verdonk weigert aan te nemen dat er sprake is van discriminatie op de werkvloer en islamitische scholen worden in de gaten gehouden omdat zij broeinesten van terrorisme zouden zijn. Het is daarom heel begrijpelijk dat binnen deze groep Nederlanders sommigen niet zonder meer aan willen nemen dat zij de vrijheid van meningsuiting moeten respecteren.

Binnen onze vrijheid van meningsuiting zijn er meer manieren om maatschappelijke kwesties aan de orde te stellen. Dit kan door subtiele satire of door grove confrontatie. Iemand die zich beroept op zijn beschaving zou zich mijns inziens niet door de heftige reactie van veel moslims moeten laten uitlokken om nog wat extra olie op het vuur te gooien. Een voorbeeld van hoe het wel kan heb ik uit het NRC Handelsblad geplukt (zie hierboven).

In mijn nieuwboren nieuwsgierigheid naar vorm- en zingeving stuitte ik, ingegeven door een tip in het NRC-handelsblad, op Banksy. Een graffity-artiest die wat mij betreft de streetart naar een next level brengt. Met zijn mix van politiek engagement, rebellie, subtiele humor, practisch vernuft en treffend minimalisme weet hij in het alledaagse straatbeeld de tijd stil te zetten en de omgevings- bewusteling voor even van de leg te brengen. Het establishment smult ervan, zelfs wanneer Banks in vooraanstaande musea in het geniep kunstwerken vervangt door zijn eigen “cuttings”. Ondanks alle aandacht en succes heeft de goede man vooralsnog de verleiding van de hypotheek kunnen weerstaan en blijft hij ons nog even verrassen. Een killer!

Ga hier op audiëntie.